pierwszy dzień szkolenia

Pierwszy dzień szkolenia na temat dostępności muzeów dla osób niewidomych i słabowidzących za nami. Muzealnicy polscy i ukraińscy wysłuchali dziś części teoretycznej – jutro czas na praktykę. Szkolenie zaczęło się od tradycyjnych powitań, przedstawiono prelegenta Pana Marcina Szeląga oraz naszego niestrudzonego tłumacza na język ukraiński Pana Ivana Kozlovsky’ego.
Pan Marcin Szeląg na pierwszym wykładzie przybliżył rozwój muzealnictwa pod kątem dostępu do zbiorów dla coraz szerszej publiczności i różnych grup społecznych na przestrzeni wieków. Opowiedział jak muzeum „wychodziło” do ludzi i jaka jest obecnie potrzeba otworzenia się na kolejne grupy wykluczonych. Konkluzja wydaje się być jasna: otwarcie się na osoby wykluczone, czy niepełnosprawne i przyjęcie koncepcji muzeum poznawczego – daje możliwość innego spojrzenia na eksponat muzealny także dla „tradycyjnych” zwiedzających. To wychodzenie poza utarte schematy myślenia muzealnego ubogaca ekspozycje, daje nowy przekaz, inspiruje.
Wykład był punktem wyjścia do dalszych rozważań od dostępności społecznej muzeum do dostępności POZNAWCZEJ. Nasz Prelegent kolejne zajęcia poświęcił niezwykle ciekawemu projektowi-wystawie, który realizowało Muzeum Narodowe w Poznaniu: „5 zmysłów. Audiodeskrypcja”. Możecie o tym poczytać tutaj: http://www.audiodeskrypcja.5zmyslow.pl/galeria,pl.html. Ogólnie: wystawa dotyczyła zmysłów i tak nazywały się poszczególne sale: Sala Wzroku, Sala Słuchu, Sala Węchu, Sala Dotyku, Sala Smaku. Omówienie tej wystawy podziałało inspirująco. Przy okazji pojawiło się wiele pytań dotyczących kosztów takiego projektu, zainteresowania, frekwencji itd…Wystawa dała przyczynek do kolejnych rozważań na temat błędów, które często popełniają muzealnicy przy tworzeniu takich projektów. Omówione zostały także różne bariery fizyczne, z którymi osoby niewidome i słabowidzące stykają się w muzeach i nie tylko. Trochę statystyk, liczb, przepisów, które pomogły zrozumieć skalę problemu niepełnosprawności.
Na koniec dnia Pan Marcin wprowadził nas w teorię muzeum partycypacyjnego. Wychodząc od społecznej roli muzeum, które jest miejscem poznawania kultury, ale i miejscem spotkań, wyrażania poglądów itd. ukazał rolę publiczności muzealnej, które czynnie bierze udział w życiu muzeum i sposobie jego funkcjonowania. Jest to korzyść obopólna -i muzealnicy i zwiedzający dają istotny wkład w rozwój placówki. Stąd pojawiają się 4 typy-stopnie muzeum partycypacyjnego: 1. Wkład, 2. Współpraca, 3. Współtworzenie, 4. Gospodarz. Wspomniana została także pedagogika dialogowa.
Cały program o muzeum partycypacyjnym będzie wkrótce dostępny na naszej stronie.
Puentą spotkania było stwierdzenie, że wciąż potrzebny jest dialog ale i słuchanie, aby zrozumieć postrzeganie świata przez osoby inne, niepełnosprawne. Ten nowy, inny przekaz może nas ubogacić, pokazać nowe interpretacje dla sztuki i kultury. Muzeum staje się przestrzenią wymiany odmiennych myśli, stanowisk, spotkaniem różnych kultur i grup społecznych.
I najważniejsze: nie pracuje się DLA niepełnosprawnych ale Z niepełnosprawnymi.

???????????????????????????????

???????????????????????????????

???????????????????????????????

???????????????????????????????

???????????????????????????????

lich

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s